Παύλος Μεθενίτης

Καιαδας. Οι συγχρονοι αορατοι.

Το μονο που μας δινει κοινωνικη υποσταση, ειναι η εργασια. Υπαρχουν και υπαρχουμε οσο εχουμε κατι να πουλησουμε, την εργασια μας. Οταν το συστημα δε μας χρειαζεται, σταματαμε να υπαρχουμε.

Συγκλονιστικη ταινια διοτι περιγραφει ενα τρομακτικο σημερινο προβλημα με μια λιτοτητα που καθηλωνει. Με μια οικονομια εικονας, λογου, ηχου.

Ο ηρωας εκρυγνηται, καθιστα καποιον υπευθυνο και κανει το ζητημα προσωπικο του, γινεται ορατος. Η βια ειναι μια αντιδραση απεναντι στο συστημα.  Ειρηνη χωρις δικαιοσυνη δεν υπαρχει.

Το πρασινο της σηψης, δημιουργει στην ταινια ενα μετα-αποκαλυπτικο τοπιο, οπως συμβαινει σε ταινιες επιστημονικης φαντασιας. Συνδυαζοντας φωτογραφια και σκηνοθεσια, εχεις την αισθηση οτι ο ηρωας βρισκεται σε ενα τοπιο οπου εχει συμβει μια καταστροφη και προσπαθει να επιβιωσει, ακριβως οπως συμβαινει σε ταινιες που μιλανε για καποια μετα την αποκαλυψη, πυρηνικη η οποια αλλη, καταστροφη.

Αυτο λεει οτι η αποκαλυψη εχει γινει και πραγματι ετσι συμβαινει. Μια χουφτα ανθρωποι στη γη, κατεχουν τον μισο πλουτο της. Αυτο ειναι πολεμος. Κι ο ηρωας ειναι απο τα θυματα του.

 

 

Ντέπυ Βρεττού

Η παλη στον χαρακτηρα με τον ιδιο του τον εαυτο, η παλη με τον γιο, οι δυο γενιες, η παλη των δυο ταξεων, εργατικης και αστικης. Και επιβεβαιωνει το τελος της ταινιας, οτι η αστικη ταξη ειναι παντα ο νικητης. Με εντυπωσιασε το χρωμα της ταινιας, το πρασινο, που ειναι το χρωμα της ανθισης, της κοινωνικης προσφορας, αυτο που ενας ανεργος δεν μπορει να δωσει. Ερευνα του Μπρενερ το 77 εδειξε οτι πραγματι το μεγαλυτερο ποσοστο καταληγει στην 5ετια, στον φονο. Ο φονος λοιπον, δεν ειναι μια εξωπραγματικη επιλογη.

 

 

Δημήτρης Παναγιωτάτος

Η ταινία είναι ενα κοινωνικό δράμα. Θα μπορούσε να είναι ο «Κλέφτης των ποδηλάτων».

Πολλά κοινά εκ πρώτης με την ταινία. Θα μπορούσε να είναι κάπως έτσι σε μια μοντέρνα εκδοχή της. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Στην ταινία, το εξωτερικό τοπίο γίνεται εσωτερικό.
 

Μια μελέτη πάνω στην εμμονή. Το μηχανάκι που πηγαινοέρχεται είναι ο εσωτερικός κόσμος του ήρωα που δεν μπορεί να αποδεχθεί την πραγματικότητα και φτιάχνει την πραγματικότητα μέσα στο μυαλό του. Δεν ξέρουμε από ένα σημείο και μετά, ποια από τα γεγονότα που συμβαίνουν στην ταινία είναι πραγματικά και ποια είναι στο μυαλο του ήρωα. Όπως και η εμμονή με το όπλο. Πολλές φορές θα δούμε ότι θέλει ή ότι έχει σκοτώσει.

Είναι λοιπόν ένα κοινωνικό δράμα που όμως σύντομα φεύγει από το είδος και πηγαίνει σε άλλη κατεύθυνση. Επίσης, η συμφιλίωση που είναι σύνηθες φινάλε σε τέτοιες ιστορίες, δεν συμβαίνει εδώ. Η αστική τάξη σκοτώνει. Είναι κάτι που δεν το βλέπουμε συχνά. Εδώ τα πράγματα είναι σκληρά. Το τελικό πλάνο με τα τέσσερα πρόσωπα είναι συγκλονιστικό.

Υπάρχει και τρίτη διαφορά από τις ταινίες κοινωνικού ρεαλισμού. Και στη φωτογραφία, οι ταινίες αυτές έχουν μια ατημέλητη ρεαλιστική φωτογραφία, κάμερα στο χέρι αλλά καθόλου δεν είναι στυλιζαρισμένες. Το αντίθετο από τον «Αόρατο» που έχει μια στυλιζαρισμένη εικονα κι έδειξε κι εκεί, με την στυλιζαρισμενη πράσινη φωτογραφία και το σινεμασκόπ (που χρησιμοποιείται επίσης από άλλου ύφους ταινίες) ότι έχει μια άλλη κατεύθυνση.

Λόου μπάτζετ χάϊ σπίριτ, η ταινία δίνει ένα μοντέλο μιας ταινίας ολοκληρωμένης με μικρό μπάτζετ, που ποτέ δεν σκέφτεσαι.

Η ωριμότερη ταινία του.

 

 

Τσιμάρας Τζανάτος

Η ανεργία είναι μια ψυχική κατάσταση τελικά. Σου καταργεί την κοινωνική ιδιότητα κι αυτό σε κάνει αόρατο. Το θέμα ταμπού που αγγίζει η ταινία είναι ο φόνος. Ο ήρωας συνδιαλέγεται με τη βία και καταφεύγει στον φόνο. Ο φόνος βγάζει στο φως το μεγαλείο της ψυχής.

Ακούγεται αντιφατικό αλλά δεν είναι. Ο φόνος, ασχέτως του τι σκοτώνεις, είναι μια συμβολική πράξη, όπου ο άνθρωπος φανερώνει τον εαυτό του. Είναι κάποτε, ο μοναδικός τρόπος να δηλώσεις ότι υπάρχεις. Και δεν είναι τυχαίο οτι η τέχνη καταγράφει συχνά τέτοιες πράξεις. Είναι μια βαθιά εκπυρσοκρότηση του ψυχισμού, ο φόνος. Είναι χαρακτηριστικό οτι δεν στρέφει το όπλο στον εαυτό του, δεν αυτοκτονεί.

Ο φόνος δεν μπαίνει με μια γραφικότητα. Μπαίνει με μια λιτότητα που είναι λυτρωτική, απελευθερωτική.

Η ταινία δεν έχει την αγωνία αν θα γίνουν όλα απόλυτα κατανοητά.

Όποιο κι αν είναι το τέλος των πολέμων, η δικαιοσύνη είναι το ζητούμενο.

Το αόρατο δεν είναι η ανυπαρξία, είναι το κίλλυμα. Με παραπέμπει στον πίνακα του Μαγκρίτ που λέει αυτό δεν είναι μια πίπα. Τα κλισέ είναι η αυτοκρατορία του αόρατου.

 

 

Νίνος Μικελίδης

Στο τέλος δεν θα γίνει ορατός ο ήρωας. Θα χαθεί.

Η ταινία μου θύμισε «Τα σταφύλια της οργής» του Φορντ, στη δεκαετία του '30, όπου οι άνθρωποι αφήνουν τα σπίτια τους για να πάνε στην Καλιφόρνια, σε ένα παράδεισο αλλά κι εκεί αντιμετωπίζουν ακόμη και μια τοπική μαφία και στο τέλος ο ήρωας δηλώνει πως "θα πάω μέσα σ' αυτούς να χαθώ, να γίνω αόρατος", θα γίνει τελικά σαν αυτούς.

Η ταινία σε αφήνει στο τέλος να διαλέξεις και να προχωρήσεις μόνος σου.

Η ελπίδα είναι ο γιος. Βλέποντας τι γίνεται, ο νέος άνθρωπος μπορεί να μάθει, να φέρει την αλλαγή. Εκεί υπάρχει η ελπίδα και το αισιόδοξο σημάδι στη ταινία.

Όσο για το αν ο όρος «αστικό γουέστερν» αφαιρεί εκ πρώτης από την ποιητικότητα της ταινίας, θα πω ότι και τα γουέστερν έχουν ποιητικότητα και πολλή μάλιστα.

 

Βίκυ Χασσάνδρα

Ίσως δεν είναι τελικά ένα φλάσμπακ η ταινία, αλλά μια προβολή. Προβολή στο μέλλον. Προβολή της επιθυμίας του ήρωα, δηλαδή βλέπουμε όλη την ιστορία όπως περνά από τα μάτια του. Προβολή του φόνου.