ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΦΙΛΜ ΝΟΥΑΡ
 
ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ
 
Οι Τρεις Μέρες Ευτυχίας είναι μια ταινία για τη γυναίκα, την πόλη, την ευτυχία. Τρεις νέες άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες, μια μπλε πόλη, ένα όνειρο που πολλοί διστάζουν και να προφέρουν.  Τρία πρόσωπα βρίσκονται αντιμέτωπα αγνοώντας το ένα την ύπαρξη των άλλων, αγνοώντας τον μοιραίο ρόλο που το πρόσωπο που βρίσκεται απέναντι τους, παίζει.
Αποφάσισα να πω και να συνθέσω τις ιστορίες τριών διαφορετικών γυναικών, και όχι μίας και μόνο, θέλοντας να κάνω ένα πορτρέτο που ξεπερνά την ατομική ιστορία.  
 
Κυρίως όμως ήθελα να κάνω μια ταινία πάνω στην ανατροπή. Οι ηρωίδες μου, δεν αποδέχονται τα πλαίσια που η οικογένεια και το σύστημα τους βάζουν. Προσπαθούν να το ανατρέψουν. Και στο κυνήγι αυτό δεν διστάζουν να ανατρέψουν θέσεις και ρόλους. Οι θύτες θα γίνουν θύματα, τα θύματα μπορούν να γίνουν θύτες. Στην προσπάθεια τους αυτή θα οδηγηθούν στα άκρα. Το κακό είναι η άλλη πλευρά του καλού. Κι η ευτυχία είναι το άλλο πρόσωπο της δυστυχίας.
 
Ανατροπή λοιπόν, όχι όμως μόνο μέσα στα πλαίσια της ιστορίας. Ανατροπή και των αφηγηματικών συμβάσεων, ανατροπή της θέσης του θεατή. Πιστεύω στην αφήγηση, πιστεύω στην ιστορία. Όμως η ταινία δεν είναι η θεία που θα σε βγάλει βόλτα. Είναι η ερωμένη που μπορεί να σε ρίξει πολύ χαμηλά για να σε πάει ψηλά. Αν φοβάσαι να κοιτάξεις στον καθρέφτη μην περιμένεις τίποτα. Δεν περιμένεις σίγουρα, Τρεις Μέρες Ευτυχίας.
 
Μια ταινία για την πόλη. Μια πόλη απογυμνωμένη μέσα στο μπλε, μια πόλη αντιφατική. Βλέπω την πόλη σαν άλλο ένα πρόσωπο της ταινίας και έτσι την κινηματογραφώ. Η πόλη έχει ψυχή, έχει όλα τα σημαδια της ζωής, όλα αυτά που περνάνε πάνω της. Η πόλη είναι η τέταρτη ηρωίδα μου.
 
Μια ταινία πάνω στο σώμα και το βλέμμα. Για μένα το σινεμά είναι ένα μέσο για να μπεις βαθιά και ίσως βίαια στη πραγματικότητα που ζεις και μαζί το απόλυτο όχημα για το ταξίδι. Σε αυτές τις αντίθετες συνιστώσες κινούμαι κάθε φορά, σε κάθε ταινία που κάνω. Μπορεί να μοιάζουν αντίθετες αυτές οι πλευρές, αντιφατικές, όμως για μένα  αλλήλο- συμπληρώνονται και αλλήλο-υπονομεύονται. Το ταξίδι δεν έχει βεβαιότητες.
 
Το πραγματικό όχημα για το κινηματογραφικό ταξίδι είναι το βλέμμα. Όταν συναντώ κάποιον ηθοποιό για μια καινούργια ταινία, αυτό που με ενδιαφέρει πάνω απ' όλα, είναι το βλέμμα του. Το βλέμμα τα λέει όλα. Ενα σιωπηλό βλέμμα μπορεί να πει όσα χίλιες λέξεις. Το βλέμμα στο σινεμά, είναι αυτό που μεταφέρει τα πάντα. Είναι η μετωνυμία της ίδιας της κάμερας.
 
Όλο και πιο συχνά βλέπω ταινίες που λειτουργούν σαναντανακλάσειςτης πραγματικότητας, ή ακόμα χειρότερατηςεπικαιρότητας. Κάτι τέτοιο δεν μου λέει τίποτα. Αυτό δεν σημαίνει ότι απομακρύνομαι σαν σκηνοθέτης από την πραγματικότητα. Το αντίθετο, μπαίνω πιο βαθιά μέσα της. 
Όμως δεν με πείθει η  υπόγεια προσπάθεια να χαιδέψεις, να κολακέψεις και τελικά, να χειραγωγήσεις τον θεατή. Δεν μου λένε τίποτα τα χρησιμοποιημένα κλισέ και το λευκό χιούμορ. Το σινεμάείναι, πάνω απ' όλα, εξερεύνηση και μαγεία. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μεταφράζεται με λέξεις.
 
Δημήτρης Αθανίτης