ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ, ο αρχέγονος-σύγχρονος μύθος 6.2025
Η Εποχή
Ο αρχέγονος-σύγχρονος μύθος
Το 1997 δηλαδή τρία χρόνια μετά τη θετική έκπληξη «Αντίο Βερολίνο», ο Δημήτρης Αθανίτης «ξαναχτύπησε» με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του «Καμιά συμπάθεια με το διάβολο». Ταινία εντελώς διαφορετική, με την οποία ο Έλληνας σκηνοθέτης, απελευθερωμένος από συμβάσεις δόγματα κι αφήνοντας την έμπνευσή του να «καλπάσει», αφηγείται τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, όχι στον σύγχρονο κόσμο αλλά σε έναν κόσμο εφιαλτικό, μια Αθήνα δυστοπική όπως θα μπορούσε να είναι η κόλαση. Η Ευρυδίκη του είναι μια όμορφη κοπέλα που μόλις αποφυλακίστηκε και εργάζεται ως γκαρσόνα και όχι μόνον. Ο Ορφέας του είναι ένας ταμίας σούπερ μάρκετ που την ερωτεύεται και για χάρη της περνάει από την «άλλη πλευρά» για να τη φέρει πίσω.
Η ταινία του Αθανίτη αποτελεί καταρχάς μια αισθητική απόλαυση με την εξαιρετική ασπρόμαυρη φωτογραφία, την εντυπωσιακή γεωμετρία των κάδρων, την εμπνευσμένη κίνηση της κάμερας που «χαϊδεύει» τους ηθοποιούς. Εντυπωσιακή είναι και η χρήση της μουσικής που δεν παρεμβαίνει απλώς αλλά συμμετέχει ουσιαστικά. Εν τέλει ποιος είναι ο αληθινός μας κόσμος; Πού βρίσκεται η πραγματική ζωή και που η κόλαση; Υπάρχουν όρια ή μήπως νομίζουμε ότι υπάρχουν αλλά, επί της ουσίας είναι όλα ρευστά;
Ο Δημήτρης Αθανίτης «παίζει» με την αφήγηση, δημιουργεί μικρά χάσματα που όμως δεν τα αφήνει ακάλυπτα. Οι ήρωές του τόσο απόμακροι αλλά και τόσο καθημερινοί, τόσο κυνικοί αλλά και άλλο τόσο τρυφεροί. Οι εικόνες του θυμίζουν εξπρεσιονισμό και Κρόνενμπεργκ, θυμίζουν νουάρ και Τέρι Γκίλιαμ. Θυμίζουν πολλά αλλά και πατούν σταθερά επάνω στον μύθο, στις αρχέγονες πηγές της δημιουργίας. Για να φτάσουμε σε αυτό το εκθαμβωτικό φιλμ, σε αυτό το ονειρικό ταξίδι όπου κυριαρχεί το ένστικτο και η αγωνία του έρωτα και του θανάτου κι όχι η τετράγωνη λογική που ίσως δεν μας δίνει τη δυνατότητα να νιώσουμε.
