ΑΝΤΙΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ Αθανίτης, το νέο μεγάλο όνομα

Ταλέντο, σαρκασμός, προσωπικότητα, μινιμαλισμός.
                                                                     Δ. Δανίκας, ΝΕΑ

Ίσως το επόμενο μεγάλο όνομα στο Ελληνικό σινεμά, μετά τον Αγγελόπουλο
                                                                 Μπάμπης Ακτσόγλου, Αθηνόραμα                       

Από τις καλύτερες ταινίες που είδα στην Θεσσαλονίκη
                                                                Sandor Korospetaki, Fipresci

Ξεχωριστή περίπτωση ο Δημήτρης Αθανίτης για το ελληνικό σινεμά: ξεκίνησε με προσωπική σφραγίδα, το Αντίο Βερολίνο και το Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο, διυλίζοντας το μεταμοντέρνο και τη ροκ έκφραση σε μια «end of the century» μελαγχολία.                                                      Θοδωρής Κουτσογιανόπουλος, Lifo

Απλές εικόνες φρέσκιες, κατευθείαν από την παρακαταθήκη ονείρων του σκηνοθέτη, εικόνες  απο παντού και πουθενά.          Αθηνά Σωτηροπούλου, Σινεμά

Ποιος είναι αυτός ο φανατικός σινεφίλ που καταφέρνει να μπολιάσει τις κινηματογραφικές μνήμες του με την επιθυμία του να κάνει σινεμά.                                                                                                           Ηλ. Κανέλης, Αντί

Το Αντίο Βερολίνο είναι μια ταινία διαφορετική από τις υπόλοιπες και το διαπιστώσαμε το βραδυ της προβολής της.                            Β. Παλαιολόγου, ΕΞΩΣΤΗΣ

Ανεξάρτητη παραγωγή, ζωντανές και πειστικές εικόνες επηρεασμένες από τη σινεφίλ μυθολογία του σκηνοθέτη, ο οποίος έχει και το ταλέντο να μεταμορφώνει τελείως τους χωρους.                                            Δ. Κανέλλης

Αυτές οι εικόνες έχουν τη καταγωγή τους στο ανεξάρτητο σινεμά και –αισίως- ένα μέλον δικό τους.                     Γ. Δεληολάνης, Σινεμά

Ενα ψυχογραφημα.                          
                     Μ. Κατσουνάκη, Καθημερινή

H μεγάλη έκπληξη ήρθε το βράδυ του Σαββάτου κι έφερε και σε μένα το αγαπημένο φιλμ.                   Π. Τιμογιαννάκης

Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Δημήτρη Αθανίτη, ένα (ευτυχώς) λανθάνον «αντίο» στο ελληνικό σινεμά μέχρι τότε και μια ταινία που 30 χρόνια μετά παραμένει το ίδιο - ή και περισσότερο αστεία, μελαγχολική, επαναστατική.         Μ. Κρανάκης, FLIX, 5/2025

Έχει πάρει πλέον καλτ διαστάσεις       Χ. Μήτσης Αθηνόραμα, 5/2025